Voor mijn nieuwe traject sprak ik met veel vrouwen. Over hun lijf, hun vermoeidheid en hun seksualiteit. Bijna allemaal zeiden ze, in hun eigen woorden, hetzelfde.
Ik wil wel voelen. Maar ik ben bang dat ik dan val en niet meer opsta.
Ik snap die zin heel goed. En ik vind hem eigenlijk heel verstandig.
Waarom voelen eng is
Als je lichaam ooit heeft geleerd dat voelen niet veilig was, gaat het je daartegen beschermen. Je verhuist naar je hoofd. Je wordt goed in plannen, zorgen en doorgaan. Je zenuwstelsel doet gewoon zijn werk.
Dat gaat een hele tijd prima. Tot je merkt wat het kost:
- Je bent eigenlijk altijd moe, en van rust word je onrustig.
- Je merkt je lijf pas op als het pijn doet.
- Bij seks ben je vooral met de ander bezig.
- Er zit iets vast in je buik of bekken, en je weet niet hoe je erbij komt.
Voelen kun je helaas niet per onderdeel uitzetten. Wie de pijn zachter zet, zet het genot ook zachter.
Ik zat zelf ook in mijn hoofd
Als kind kreeg ik mee dat er iets mis was met mijn lichaam, en dat heb ik heel lang geloofd. Ik zat vooral in mijn hoofd en vond mijn lijf eerder iets om te verbergen dan om van te genieten.
Wat mij terugbracht, waren adem, plantmedicijnen, beweging, veel lachen en heel veel zachtheid.
Hoe Kambo bij mij kwam
Een aantal jaar geleden zat ik in een stilteretreat van tien dagen in Frankrijk, bij Hridaya, één van mijn favoriete centra. We mediteerden op het spiritual heart.
Tijdens dat retreat hoorde ik de hele tijd een stemmetje: Kambo, Kambo, Kambo. Ja ja, dacht ik, ik ga dat binnenkort wel weer een keer doen. Maar het gevoel werd sterker. Ik kreeg sterk de indruk dat ik moest leren om ermee te werken.
De eerste vrouw die ik sprak toen ik uit de stilte kwam, was ook Nederlands en had een retreatcentrum in Portugal. Ik vertelde dat ik vrouwencirkels organiseerde. “Ooh, dat doen wij ook,” zei ze. “En dan werken we met sjamanen uit Peru. Die brengen Kambo, want Kambo werkt op de womb.”
Ik was toen net begonnen aan mijn eigen womb healing. Eerst dacht ik nog: ja vast, ik verzin dit. Maar dit was de bevestiging die ik nodig had. Ik voelde: hier moet ik mee leren werken.
Nu is Kambo een vast onderdeel van Reclaim: drie sessies, met de punten rond je baarmoeder en bekken.
Eerst landen, dan voelen
Veel vrouwen vertelden me dat eerder lichaamswerk of intens ademwerk ze juist méér ontregelde. Of dat ze na een losse sessie alleen achterbleven met alles wat er openging.
Daarom begin ik altijd rustig. Eerst leer je hoe je kunt landen, ademen en jezelf weer kalm krijgt. Pas als dat goed voelt, gaan we verder; stap voor stap en in jouw tempo. Als je weet hoe je terugkomt, durf je ook te gaan.
Je oefening van twee minuten: hand op je buik
Ga zitten of liggen. Leg één hand op je onderbuik, net onder je navel.
Adem rustig in door je neus en laat je uitademing iets langer duren dan je inademing. Doe dat vijf keer. Je hoeft niets te voelen en niets op te lossen.
Vraag dan aan je buik: hoe is het daar? Warm, koud, strak, leeg, niks? Alles is goed. Je bent er even geweest, en dat is genoeg voor vandaag.
Wat er kan ontstaan
- Je staat steviger, ook als het spannend wordt.
- Je voelt je grenzen en spreekt ze uit, zonder ze kleiner te maken.
- Je energie komt terug.
- Je kunt weer genieten: van eten, van aanraking, van seks, van een fout liedje in de keuken.
Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken. Daarvoor heb ik Reclaim gemaakt: een 1 op 1 traject van 10 tot 12 weken, voor vrouwen die weer thuis willen komen in hun lichaam.